2013, മേയ് 17, വെള്ളിയാഴ്‌ച

മഴവിൽ ഷെയ്ക്കിനെത്തേടി ഒരു മരുഭൂ യാത്ര!

മെയ് മാസത്തിലെ ആദ്യ ശനിയാഴ്ച, മരുഭൂമി ചൂടുകാലത്തെ വരവേൽക്കാൻ അൽപ്പം വൈകിയാണെങ്കിലും ഒരുങ്ങി നിൽക്കുന്ന നേരിയ ചൂടുളള ദിനം. ഉച്ച തിരിഞ്ഞ് ഞാനും സഹധർമ്മിണിയും മകൻ അലിയും കൂടി ദുബായിൽ നിന്നും അബൂദബിയിലെ അൽ ദഫ്ര മരുഭൂമി ലക്‌ഷ്യമാക്കി യാത്ര തുടങ്ങി. അവിടെ റെയിൻബോ ഷെയ്ക്ക് എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധനായ ഷെയ്ക്ക് ഹംദാന്റെ ചില അതിവിചിത്രമായ വിരുതുകൾ കാണണം, കണ്ട് ബോദ്ധ്യപ്പെടണം.
 
റെയിൻബോ ഷെയ്ക്കിന്റെ അതിമാനുഷികതെയെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾക്കെന്തറിയാം?

ബിരിയാണി തട്ടി, സ്വന്തം കല്യാണത്തിന് മഴവിൽ നിറത്തിലേഴ് കാറുകൾ പണിയാൻ മേഴ്സിഡസിന് പൊൻപണം കൊടുത്തവൻ  ഷെയ്ക്ക്!
പേരമക്കൾക്ക് തുള്ളിക്കളിക്കാൻ നോഹയുടെ പേടകം പണിത് വെള്ളത്തിലിറക്കിയവൻ ഷെയ്ക്ക്!
മഹാസാഗരത്തിന്റെ വിരിമാറിൽ തളർന്നുറങ്ങുന്ന ദ്വീപിലേക്ക് മണ്ണുമാന്തിയുടെ കൂർത്ത കൈകൾ താഴ്ത്തി സ്വന്തം പേര് കൊത്തിവെച്ച ധീരപോരാളി ഷെയ്ക്ക്!!!

അതാണ് റെയിൻബോ ഷെയ്ക്ക് എന്ന ഓമനപ്പേരിലറിയപ്പെടുന്ന, അബൂദാബിയിലെ പ്രസിദ്ധനായ ഷെയ്ക്ക് ഹമദ് ബിൻ ഹംദാൻ അൽ നഹ്‌യാൻ. ആറു വർഷം മുന്നേ ദുബൈയിലെ പാം ദേര പ്രോജക്ടിന് ദ്വീപൊരുക്കാൻ കരാറുമായി വന്ന ഡച്ച് ഡ്രെഡ്ജിംഗ് കമ്പനിയിലെ ഒരു ഓഫീസർ അബൂദാബിയിൽ നടക്കുന്ന രസകരമായ മണ്ണുമാന്തലിനെപ്പറ്റി പറഞ്ഞത് വഴിയാണ് ഷെയ്ക്ക് ഹമദ് എന്ന  വത്യസ്തനായ ഷെയ്ക്കിനെക്കുറിച്ച് ആദ്യമായി കേൾക്കുന്നത്. തനിക്ക് പിതൃസ്വത്തായിക്കിട്ടിയ 50 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റർ ചുറ്റളവുള്ള അൽ ഫുത്തൈസി ദ്വീപിൽ മണ്ണുമാന്തി അതിൽ വെള്ളം നിറച്ചു വിട്ട് തന്റെ പേര് HAMAD എന്ന് ഇംഗ്ലീഷിൽ 'മാന്തിവെക്കുന്ന"  അത്യപൂർവ്വമായൊരു കൃത്യം! ഗൂഗ്‌ള് എർത്തിൽ പോയി നോക്കിയപ്പോൾ അത്ഭുതം... ശൂന്യാകാശത്ത് നിന്ന് നോക്കിയാൽ കാണാവുന്ന രൂപത്തിലാണത്രേ ഓരോ അക്ഷരങ്ങളുടെയും വലിപ്പം!

പിന്നീട്  ഷെയ്ക്കിനെക്കുറിച്ച്  തിരഞ്ഞപ്പോൾ ലഭിച്ചതെല്ലാം അത്ഭുതങ്ങളുടെ കലവറകൾ മാത്രം! മൂന്നു നൂറ്റാണ്ടിലധികമായി അബൂദബി ഭരിക്കുന്ന പ്രസിദ്ധമായ നഹ്യാൻ കുടുംബാംഗമാണിദ്ദേഹം. യൂ ഏ ഇ (UAE)യുടെ പിതാവ് സാക്ഷാൽ ഷെയ്ക് സായിദിന്റെ മകളുടെ ഭർത്താവ്. അബൂദബിയുടെ മുൻപ്രധാനമന്ത്രി ഷെയ്ക്ക് ഹംദാന്റെ പുത്രൻ. മുപ്പത് കൊല്ലത്തോളം  യൂ ഏ ഇയുടെ സായുധസേനയിൽ ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്ഥൻ. ഇതെല്ലാം റെയിൻബോ ഷെയ്ക്കിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ വിവരണങ്ങളേ ആവൂ!!

ഷെയ്ക് ഹമദിനെ പ്രശസ്തനാക്കിയത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാഹനക്കമ്പമാണ്. ഓരോ വർഷവും അദ്ദേഹം അനവധി കാറുകൾ വാങ്ങിക്കൂട്ടും. പുതിയ കാറുകൾ മാത്രമല്ല, പഴയതും അപൂർവ്വമായതുമൊക്കെ. അങ്ങിനെ തന്റെ കാറുകൾ സൂക്ഷിക്കാൻ അദ്ദേഹം ഒരു വലിയ കൂടാരമൊരുക്കി. ഒരു കൂറ്റൻ പിരമിഡിന്റെ മാതൃകയിൽ. അവിടുത്തേക്കാണ് ഞങ്ങളുടെ യാത്ര.


സൗദി അതിർത്തിയായ സിലയിലേക്ക് താരിഫ് വഴിയുള്ള റോഡിലാണ് എമിറെറ്റ്സ് നാഷനൽ ഓട്ടോ മ്യൂസിയം (ENAM) എന്ന കാർ മ്യൂസിയം. അബൂദബി എയർപോർട്ടിന്റെ ഓരം പറ്റി, ബനിയാസ് കടന്നാൽ പിന്നെ ഇരു വശവും നോക്കത്താ ദൂരത്തോളം പരന്നു കിടക്കുന്ന മരുഭൂമിയാണ്. പിംഗലവർണ്ണത്തിലുള്ള അനേകം ഒട്ടകങ്ങൾ വെയിൽ കായുകയാണെന്നേ ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ തോന്നൂ. ശിശിര കാലത്ത് പതിവില്ലാതെ ലഭിച്ച മഴ മരുഭൂമിയെ മനോഹരിയായി അണിയിച്ചൊരുക്കിയിട്ടുണ്ട്. മണൽക്കൂനകളുടെ അറ്റങ്ങളിൽ കൊച്ചു പുൽകൂട്ടങ്ങളും കുറ്റിച്ചെടികളും. കാറ്റ് പതിവിലും ശക്തമായതു കൊണ്ട് ഇറങ്ങി നിന്നൊരാസ്വാദനം സാധ്യമല്ല. മണലിൽ ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചുകൊണ്ടാണ് കാറ്റ് കൂകിപ്പറക്കുന്നത്. അങ്ങ് ദൂരെ വന്യമായ അറബ് തുടികൾക്കൊപ്പിച്ച് മുടിയഴിച്ചാടുന്ന നർത്തകികളെപ്പോലെ മരുക്കാറ്റിൽ അലസരായി ആടിക്കളിക്കുന്ന ഗാഫ് മരങ്ങൾ. പലയിടത്തും ബണ്ട് കെട്ടി വെള്ളം ശേഖരിച്ചതും കനാൽ വഴി വെള്ളം പല വഴിക്കും തിരിച്ച് വിട്ടതും കാണാം. മരുഭൂമിയിൽ മരങ്ങൾ നട്ട് പിടിപ്പിച്ച് കാലങ്ങൾ കൊണ്ട് ജലശേഖരം ഉണ്ടാക്കാനും പിൽകാലത്ത് അന്തരീക്ഷത്തിലെ ഓക്സിജന്റെ അളവ് കൂട്ടാനുമുള്ള ചില പദ്ധതികളുടെ ഭാഗമാണവ. റ്റൂ വേ റോഡിന്റെ നടുഭാഗത്ത് ഇടവിട്ട് നട്ടു പിടിപ്പിച്ച ഈത്തപ്പനകൾ. സൗദിയിൽ നിന്നും ചരക്കുകൾ കയറ്റി വന്ന് മടങ്ങുന്ന വലിയ ട്രക്കുകൾ . രണ്ടുവരിപ്പാതയുടെ വേഗതാട്രാകിൽ ഞങ്ങളുടെ കൊച്ചുകാർ അൽപ്പം സന്ദേഹത്തോടെ കുതിച്ചു പാഞ്ഞു.

ദുബൈ നഗരമധ്യത്തിൽ നിന്നും ഏകദേശം 200ഓളം കിലോമീറ്റർ ഓടിയിട്ടുണ്ട്. നീണ്ട് വരണ്ട് കിടക്കുന്ന അൽ ദഫ്ര മരുഭൂമിയിൽ പച്ചപ്പ് വിടർത്തി പരിലസിച്ച് നിൽക്കുന്ന മരങ്ങൾക്ക് നടുവിലായി മഴവിൽ ചേലൊത്തൊരു കവാടം. വണ്ടി നിർത്തി ഇറങ്ങിച്ചെന്നപ്പോൾ കാക്കി യൂനിഫോമണിഞ്ഞ നേപ്പാളി കാവൽക്കാരൻ വഴിതെറ്റിയെത്തിയ വിരുന്നുകാരെക്കണ്ടപോലെ  ഇറങ്ങി വന്നു.
"ഇതല്ല കാർ മ്യൂസിയം. ഇത് ഷെയ്ക്കിന്റെ വീടാണ്. അതായത് കൊട്ടാരം, പല കൊട്ടാരങ്ങളിലൊന്ന്."

 കൊട്ടാരത്തിന്റെ ഏകദേശം ഒരു മൈലോളം നീണ്ട ചുറ്റുവേലി കഴിഞ്ഞ്  റോഡരികിൽ ഒരു കൂറ്റൻ ജീപ്പ് ഉയരത്തിൽ നിൽക്കുന്നത് കാണാം.  ഇടത്തോട്ട് ഒരു അടയാളവും ബോർഡും. ആരും തടയാനില്ലാത്ത ആ കവാടത്തിലൂടെ അകത്തേക്ക് കടന്ന് വിശാലമായ ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിൽ വണ്ടിയിട്ടു. ഞങ്ങളെക്കൂടാതെ ആറോ ഏഴോ വാഹനങ്ങൾ മാത്രം. നമ്മെ വരവേൽക്കുന്നത് നാലു ചക്രങ്ങളിൽ ഉയർത്തി നിർത്തിയ ഒരു ഭൂഗോളത്തിന്റെ മാതൃകയാണ്! ഭൂമിയുടെ പത്ത് ലക്ഷത്തിലൊന്ന് വലിപ്പത്തിലുള്ള ഈ ഗോളത്തെ വേണമെങ്കിൽ വലിച്ചു കൊണ്ടുപോവാം! തൊട്ടപ്പുറത്ത് ഒരു വീട് ചക്രങ്ങളിൽ ഉയർന്നു നിൽക്കുന്നു. അതൊരു ചലിക്കുന്ന ബംഗ്ലാവാണ്. ഗിന്നസ് ബുക്കിൽ കയറിപ്പറ്റിയ ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ കാരവൻ! 20 മീറ്റർ നീളവും 12 മീറ്റർ വീതം ഉയരവും വീതിയുമുള്ള ഈ കാരവനിൽ അഞ്ച് നിലകളുണ്ടത്രേ! എട്ട് കിടപ്പുമുറികളും അത്രതന്നെ കുളിപ്പുരകളുമുള്ള ഈ ബംഗ്ലാവിനകത്ത് നാല് വലിയ കാറുകളെയും കൂടെ കൊണ്ടുപോവാം!

ഗിന്നസ് വീരൻ കാരവനും 1:1000000 ഭൂമിയും
ഫൈബർ ഗ്ലാസ്സ് കൊണ്ട് നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട ഈ ഗോളത്തിനകത്ത് നാല് നിലകളും കുറേ മുറികളുമൊക്കെയുണ്ട്. പക്ഷേ അകത്തേക്ക് സന്ദർശകർക്ക് പ്രവേശനമില്ല.  തന്റെ സ്വന്തം നാടിന് സംഭാവനയായി 2002ലാണ് ഷെയ്ക്ക് ഹമദ് മ്യൂസിയം നിർമ്മിക്കുന്നത്. അൽ ഐനിലെയും ലിവയിലെയും തന്റെ കൊട്ടാരങ്ങളിൽ കിടന്ന് കാറുകൾ നശിച്ചുപോകുമോ എന്ന ഭയവും അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നു.
 
 150X150Mtr വലിപ്പത്തിലുള്ള കൂറ്റൻ പിരമിഡിന്റെ കാവലെന്നപോലെ ഭീമൻ ചക്രങ്ങളിലെണീറ്റു നിൽക്കുന്ന ഒരു മെഴ്സിഡസ് കാറാണ് നമ്മെ മ്യൂസിയത്തിലേക്ക് സ്വീകരിക്കുന്നത്. ഷെയ്ക്ക് സ്വയം മാറ്റം വരുത്തി നിർമ്മിച്ചതാണ് ഈ ചക്രക്കാറൻ. മ്യൂസിയത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ തലയൊന്നിന് 50 ദിർഹമാണ് ടിക്കറ്റ് ചാർജ്ജ്.
ഇതാണ് മ്യൂസിയം. ചിത്രംENAM വെബ് സൈറ്റിൽ നിന്നും
 10 വയസ്സിൽ താഴെയുള്ളവർക്ക് സൗജന്യപ്രവേശനം. രണ്ട് കൊല്ലം മുമ്പ് വരേ പ്രവേശനം തികച്ചും സൗജന്യമായിരുന്നു. സന്ദർശകരുടെ തിരക്ക് കുറക്കാൻ വേണ്ടിയാണത്രേ ടിക്കറ്റ് വെച്ചത്. ടിക്കറ്റ് തുക ഒരു യൂ.ഏൻ ചാരിറ്റി പ്രോജക്ടിലേക്കാണ് പോകുന്നത്. ലോകത്തെ ഏറ്റവും വൈവിധ്യമാർന്ന കാറുകളുടെ ലോകത്തേക്കാണ് നമ്മൾ പ്രവേശിച്ചിരിക്കുന്നത്. കറുപ്പിലും ഉരുക്കുനിറത്തിലുമുള്ള തിളങ്ങുന്ന ,  രാജകീയ പ്രൗഡിയുള്ള 1928 മോഡൽ ഫോർഡ് കാറിൽ കണ്ണുടക്കാതെ അകത്തേക്ക് കടക്കാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല. കുഞ്ഞുകാറുകളിലെ കുഞ്ഞന്മാരിൽ തന്നെ തുടങ്ങാം. പഴയ ബ്യൂക്കും പ്ലിമത്തും ഫിയറ്റും പാലുമൊക്കെയുണ്ട്. ക്ലാസ്സിക് മുതൽ ബാറ്ററി കാറുകൾ വരേ! പിന്നെ നീളമേറിയ സെഡാൻ കാറുകൾ. ക്രൈസ്ലറും  ഫോർഡും ഷെവർലെയും കാഡിലാക്കും അടക്കി വാഴുന്ന നീളാങ്കോലി കാറുകൾ പ്രായം തളർത്താത്ത സൗന്ദര്യവുമായി  തിളങ്ങി നിൽക്കുന്നു. ഇനിയും മുന്നോട്ട് നടന്നാൽ കാണുന്നത് കൂപ്പേകളാണ്. അതിലുമുണ്ട് 1950 മുതലിങ്ങോട്ടുള്ളവ!
മഴവിൽ നിറത്തിൽ രണ്ട് കാറുകൾ


ലോക കാർ നിർമ്മാതാക്കളിൽ എന്നും അദ്വിതീയ സ്ഥാനം നിലനിർത്തുന്ന മെഴ്സിഡസിന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു ശേഖരം തന്നെയാണ് നമ്മളെ കാത്തിരിക്കുന്നത്. അവിടെയാണ് വിഖ്യാതമായ മഴവിൽ കാർ ശേഖരം. 1984 തന്റെ വിവാഹത്തോടനുബന്ധിച്ച് ഷെയ്ക്ക് ഹമദ് ഏഴ് മെഴ്സിഡൻസ് ബെൻസ് കാറുകൾ ഓർഡർ ചെയ്തു. ഏഴും മാരിവില്ലിന്റെ ഏഴ് വത്യസ്ത വർണ്ണങ്ങളിൽ. ഓരോ ദിവസവും സഞ്ചരിക്കാൻ ഓരോ നിറത്തിലുള്ള കാറുകൾ! കാറിന്റെ പെയിന്റ് മാത്രമല്ല, ഉള്ളിലെ ലതർ ഫിറ്റിംഗ്സും കാർപ്പെറ്റുകളും തുടങ്ങി എല്ലാം ഒരേ നിറം! ഇതാണ് അദ്ദേഹത്തിന് റെയിൻബോ ഷെയ്ക്ക് എന്ന പേര് ചാർത്തിക്കൊടുത്തതത്രെ! തൊട്ടടുത്ത്, സ്വർണ്ണക്കൈപ്പിടിയുള്ള മറ്റൊരു മെഴ്സിഡസും കാണാം.
വയലറ്റ്, ഇന്റിഗോ, ബ്ലൂ, ഗ്രീൻ, യെല്ലോ....
 മ്യൂസിയത്തിലെ 211 കാറുകളിൽ വെച്ചേറ്റവും വില കൂടിയത് എലിസബത്ത് രാജ്ഞി യൂ ഏ ഇ സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ സഞ്ചരിച്ച കറുത്ത റോൾസ് റോയ്സ് കാറാണെങ്കിലും ഏറ്റവും ശ്രദ്ധയാകർഷിക്കുന്നത് ഷെയ്ക്ക് സ്വയം രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത് തികച്ചും അബുദാബിയിൽ നിർമ്മിച്ച കൂറ്റൻ ഡോഡ്ജ് പവർവാഗണാണ്. സാധാരണ കാറിന്റെ കൃത്യം എട്ടിരട്ടി വലിപ്പത്തിലാണ് (1:8) ഈ കൂറ്റൻ പിക്കപ്പ്   നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഗിന്നസ് ബുക്കിലേക്ക് ഉരുണ്ടു കയറിയ ഈ ഭീമന് ഏകദേശം 50 ടൺ ഭാരവും സാധാരണ കാറിന്റെ 64 ഇരട്ടി വിലയുമുണ്ട്. അബൂദബിയിൽ തയ്യാർ ചെയ്ത ഭാഗങ്ങൾ മരുഭൂമിയിൽ കൊണ്ടുപോയി കൂട്ടിയോജിപ്പിക്കുകയായിരുന്നുവത്രേ. നാല് കിടപ്പു മുറികളും അടുക്കളയും കുളിമുറികളുമൊക്കെയുള്ള ഈ കൂറ്റനെ രൂപകൽപ്പന ചെയ്തതും നിർമ്മിച്ചതും ഷെയ്ക്ക് ഹമദ് തന്നെ.

ഭീമൻ ഡോഡ്ജിന്റെ പടം പിടിക്കാൻ എന്റെ ക്യാമറ മതിയായില്ല! ENAM വെബ്സൈറ്റിൽ ഉഗ്രൻ ചിത്രമുണ്ട്

ആകാരവലിപ്പം കൊണ്ട് ഗിന്നസ് ബുക്കിൽ കയറിക്കൂടിയ ഒരു ഭീമൻ വില്ലീസ് ജീപ്പുമുണ്ട് മ്യൂസിയത്തിന് പുറത്ത്. യൂ.കേയിലും ഫ്രാൻസിലും അമേരിക്കയിലും നിർമ്മിച്ച യുദ്ധവാഹനങ്ങളും പട്ടാളട്രക്കുകളുമൊക്കെ ചരിത്രം പറഞ്ഞ് നമ്മെ വിസ്മയിക്കുന്നവയാണ്. നിരന്നു കിടക്കുന്ന യൂറോപ്യൻ, അമേരിക്കൻ നാൽചാക്രികൾക്കിടക്ക് കണ്ടു ഒരിന്ത്യക്കാരനെയും, നമ്മുടെ സ്വന്തം മഹീന്ദ്രയുടെ ജീപ്പ്! ലോകത്തെ ആദ്യ മോട്ടോർകാറുകളിലൊന്ന് ഫോർഡിൽ നിന്നും സ്വന്തമാക്കിയത് പ്രത്യേകം പ്രദർശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. കൗതുകം കൊണ്ട് നമ്മുടെ കണ്ണ് മഴവിൽ നിറത്തിലായി മാറുന്ന കാഴ്ചകൾ കണ്ട് നടക്കാൻ ചുരുങ്ങിയത് രണ്ട് മണിക്കൂറെങ്കിലും വേണം. 50 ദിർഹം കുറച്ചധികമല്ലേ എന്നൊരു തോന്നൽ ഇല്ലാതില്ല. പക്ഷേ ഈ പണം ഏതോ അവശസഹോദരന്മാർക്ക് ചെന്നെത്തും എന്നറിയുമ്പൊൾ നമുക്ക് സമാധാനമാവും. ഈ കാറുകൾക്ക് പുറമേ നൂറുകണക്കിന് വാഹനങ്ങൾ ഷെയ്ക്കിന്റെ സ്റ്റോക്കിലുണ്ട്. ഇനിയും ഒരുപാട് മ്യൂസിയത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേരും എന്ന് അവിടുത്തെ ജീവനക്കാരൻ തിരുവനന്തപുരം സ്വദേശി ജയപ്രകാശ് പറയുന്നു.



റെയിൻബോ ഷെയ്ക്ക് സ്വന്തമായി ഡിസൈൻ ചെയ്ത് അബൂദബിയിൽ നിർമ്മിച്ചവയാണ് രണ്ടും
 
തന്റെ കൊട്ടാരത്തോടനുബന്ധിച്ച് നിർമ്മിച്ച ഈ മ്യൂസിയത്തിന് പുറമേ എന്തൊക്കെയോ വലിയ ഉദ്ദേശങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു ഷെയ്ക്കിന് എന്ന് തോന്നുന്നു. മ്യൂസിയത്തിനു പുറത്തെ ഉയരം കുറഞ്ഞ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ മുന്നോട്ട് നടന്നാൽ കാണുന്ന വലിയ പള്ളിയുടെ ഇടതുവശത്തേക്കുള്ള ചൂണ്ടുപലകയി "ഹെരിറ്റേജ് സൂഖ്" എന്ന മങ്ങിയ അക്ഷരത്തിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന നാല് പഴഞ്ചൻ ടവറുകൾ അതിരിടുന്ന ഒരു കോട്ടയും അതിന് മുന്നിൽ ഒരു യുദ്ധം കഴിഞ്ഞ് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട പോലെ തകർന്ന മണ്ണടിഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കുറേ നിർമ്മിതികളും. പുരാതന അറേബ്യൻ മാതൃകയിൽ നിർമ്മിച്ച ഉയരം കുറഞ്ഞ എടുപ്പുകൾ, ഈത്തപ്പനയോലകൊണ്ടുള്ള മുറികളും കൊച്ചു കിണറുകളും. നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പ് മനുഷ്യൻ ക്രയവിക്രയം നടത്തിയിരുന്ന ഒരു പുരാതന "മെദീന"യുടെ കുഴിച്ചെടുക്കപ്പെട്ട അവശിഷ്ടങ്ങൾ പോലെ. റെയിൻബോ ഷെയ്ക്കിന്റെ മണ്ണ് പിടിച്ചു തകർന്ന സ്വപ്നങ്ങള്ക്ക് മേൽ ഞങ്ങൾ  ഗവേഷണ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ കൗതുകത്തോടെ നടന്നു.

ഉയരമുള്ള കവാടം കടന്നാൽ അതിവിശാലമായ ഒരു നടുമുറ്റം. അതിന്റെ നാലു കോണുകളിൽ നല്ല ഉയരത്തിൽ പഴഞ്ചൻ മട്ടിലുള്ള ഓരോ നിരീക്ഷണ ടവറുകൾ. നടുത്തളത്തിന്റെ അതിരായി രണ്ട് മീറ്ററിലധികം പൊക്കത്തിൽ ബലമുള്ള കല്ലുമതിൽ. മതിലിലുടനീളം മാർബിൾ പാളികൾ ഒട്ടിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നു.
പരുക്കൻ മാർബിൾ കല്ലുകളിൽ മനോഹരമായ അറബി ലിപിയിൽ കുനുകുനാ എഴുതിയത് വായിച്ചു നോക്കി. അർത്ഥം പൂർണ്ണമായും പിടികിട്ടിയില്ലെങ്കിലും അതെല്ലാം കവിതകളാണെന്ന് മനസ്സിലായി. ആയിരം ചതുരശ്രമീറ്ററിലുള്ള  ചുമരിലിനി ഒട്ടും തന്നെ സ്ഥലമില്ല. പക്ഷേ കവിതകൾ കൊത്തിയ മാർബിൾ കഷ്ണങ്ങൾ എമ്പാടും നിലത്ത് അട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നു. അതേക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും വിവരങ്ങളോ അറിയിപ്പോ എങ്ങുമില്ല. എങ്ങിനെയുണ്ടാവാൻ? ആരും ചെന്നു നോക്കാതെ ഉപേക്ഷിച്ച തകർന്ന എടുപ്പുകൾക്കും ജീവൻ തുടിക്കുന്ന കാവ്യഫലകങ്ങൾക്കും തരിശായ സ്വപ്നങ്ങളുടെ കഥ മാത്രമേയുണ്ടാവൂ പറയാൻ. വീണ്ടും ജയപ്രകാശിനെ തേടിച്ചെന്നു. ഈ സ്മാരകൾക്കും ഒരു ചരിത്രമുണ്ടത്രേ! പണ്ട്, വളരെപ്പണ്ടൊന്നുമല്ല, ഈ മരുഭൂവിൽ കടകളോ മറ്റോ ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു കാലത്ത് ഷെയ്ക്ക് നിർമ്മിച്ചതാണ് ഈ കടകളും മറ്റും. ശൈശവദിശയിൽ തന്നെ മൃതിയടഞ്ഞു പോയി. മാർബിൾ ഫലകങ്ങളിലെ കവിതകളെല്ലാം അറബ് ലോകത്തെ പ്രമുഖ കവി മുതനബ്ബിയുടെ വിഖ്യാതമായ കവിതകളാണ്. അവ ഒരു സിറിയൻ ശിൽപ്പിയെക്കൊണ്ട് മാർബിളിൽ കൊത്തിച്ചു, ചുമരിൽ പതിച്ചു.  കവിയും കവിതക്കമ്പക്കാരനുമായ ഷെയ്ക്ക് അൽ മുതനബ്ബിക്ക് നൽകിയ എളിയ ഒരാദരം.

 



പുരാതന സൂഖിന്റെയുള്ളിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ പുറത്ത് കടന്നു. ആറേഴ് വലിയ കൂടുകളിൽ പല നിറത്തിലും രൂപത്തിലുമുള്ള പ്രാവുകൾ. പലതും യുറോപ്പിൽ നിന്നും കൊണ്ടു വന്ന വിലകൂടിയ ഇനങ്ങളാണത്രേ. പ്രാവുകളോട് കുറുകിയും പ്രാമുട്ട കണ്ട് സന്തോഷത്തോടെ ബഹളം വെച്ചും അലി ഓടിക്കളിക്കുന്നു.


 ഫുത്വൈസി ദ്വീപിലെ പേരെഴുത്ത്
ചിത്രം ഗൂഗ്ഗിളിൽ നിന്നും
അബുദബിയിലെ അൽ ഫുത്വൈസി ദ്വീപ് സസ്യ,ജന്തു വൈവിധ്യങ്ങൾക്ക് പേര് കേട്ടതാണ്.  അബുദബി നഗരത്തിന്റെ ഏകദേശം ഇറ്റട്ടി വലിപ്പമുള്ള, തന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള ഈ ദ്വീപിലാണ് ഷെയ്ക്ക്  പേര് മാന്തിവെക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. HAMAD എന്ന് ഇംഗ്ലീഷ വലിയ അക്ഷരത്തിലെഴുതി വെച്ചത് ശൂന്യാകാശത്ത് നിന്നും വളരേ വ്യക്തമായിക്കാണാമെന്നാണ് ഗൂഗ്ഗിൾ എർത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത്. അതിന്റെ വലിപ്പം ഒന്ന് ഊഹിച്ചു നോക്കാമോ? ഓരോ അക്ഷരത്തിനും  300 മീറ്ററോളം ആഴമുണ്ട്! വീതി 1.9 കിലോ മീറ്റർ, മൊത്തം Hല് നിന്നും Dയുടെ അറ്റത്തെത്താൻ 4.8 കിലോ മീറ്റർ സഞ്ചരിക്കണം! ദ്വീപിനെ തരിശുഭാഗത്ത് കുഴിച്ചെഴുതിയ ഈ അക്ഷരങ്ങളിലേക്ക് വേലിയേറ്റ സമയത്ത് വെള്ളം കയറി നിറയും! പേരെഴുത്ത് അറിവാകാത്ത കാരണങ്ങളാൽ ഇടക്ക് വെച്ച് നിർത്തി. ഈ അടുത്ത കാലത്ത്, കുഴിച്ചിടത്തോളം മണ്ണ് നിറച്ച് മായ്ച്ചു കളയുകയും ചെയ്തു എന്നറിയുന്നു!


ചിത്രം ഗൂഗ്ഗിളിൽ നിന്നും
ഷെയ്ക്ക് ഹമദ് വിചിത്രമെന്ന് നമുക്ക് തോന്നുന്ന രീതിയിൽ തന്നെയാണ് ജീവിതം നയിക്കുന്നത്. ഒക്ടോബർ മുതൽ ആറുമാസത്തോളം, തണുപ്പ് കാലത്ത് മരുഭൂപ്രദേശങ്ങളിൽ വസിക്കുന്ന ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട സ്ഥലം സൗദി അറേബ്യയാണാത്രേ! കാരണം വ്യക്തം, സൗദിയിലെ അനന്തമായ മരുഭൂമികൾ തന്നെ! കടലിലും മരുഭൂമിയിലും കോടിക്കണക്കിന് പണം കൊണ്ടു തള്ളൂന്നയാൾ മാത്രമല്ല ഇദ്ദേഹം. ലോകത്തെ മികച്ച ചാരിറ്റി പ്രവർത്തകരിൽ ഒരാളാണദ്ദേഹം. നിർധനരാജ്യങ്ങൾക്കും സംഘടനകൾക്കും മാത്രമല്ല, ക്യാർസർ രോഗത്തിന് ചിലവു കുറഞ്ഞ മരുന്നു വികസിപ്പിക്കുന്നത്   പോലെയുള്ള അനവധി സംരംഭങ്ങൾക്ക് അദ്ദേഹം നിർലോഭം സഹായം നൽകി വരുന്നു.  പല രാജ്യങ്ങളിലും സൗജന്യ നിരക്കിലുള്ള ആശുപത്രികളും ചിലവേറിയ ചികിത്സകളും ഷെയ്ക്ക് ഹമദിന്റെ സംഭാവന കൊണ്ട് സ്ഥിരമായി നടന്നു വരുന്നു. അബൂദബിയിലെ തന്റെ പ്രധാന വീട് (കൊട്ടാരം) ഒരു പഴയ അറേബ്യൻ കോട്ടയുടെ മാതൃകയിൽ ഷെയ്ക്ക് സ്വയം രൂപകൽപ്പന ചെയ്തതാണ്. വീടിന്റെ ഉൾവശവും അതേ. ബ്രിട്ടീഷ് എയർവേയ്സിന്റെ ഫസ്റ്റ്ക്ലാസ് സീറ്റുകളുടെ മാതൃകയിലുള്ള ആഡംബരസീറ്റുകളാണ് സ്വീകരണമുറിയിൽ അദ്ദേഹം പണിതു വെച്ചിട്ടുള്ളത്! നിസ്സാൻ, റിനോൾട്ട് തുടങ്ങിയ വൻകിട കാർ നിർമ്മാതാക്കൾ പുതിയ കാർ നിർമ്മിതിക്കുള്ള ഉപദേശവും തേടി ഷെയ്ക്കിനെ സമീപിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതും ചരിത്രമാണ്!


നേരം സന്ധ്യയോടടുക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ മെല്ലെ മടക്കയാത്രക്കൊരുങ്ങി. ഒന്നര മണിക്കുറിലധികം യാത്രയുണ്ട്. ഗിന്നസ് ബുക്കിലെ ഭീമന്മാരെ ഒരിക്കൽ കൂടി കണ്ടു. സൂര്യൻ സന്ധ്യാശോഭ മരുഭൂമിയുടെ വിരിമാറിലേക്ക് തൂകിയിട്ടിരിക്കുന്നു. രാത്രിയിലെ മടക്കയാത്ര ദുഷ്കരമാണെങ്കിലും അപൂർവ്വമായ മരുഭൂവിലെ സൂര്യാസ്തമയം കാണാതെ വിട്ടാൽ നഷ്ടമാണ്. അതിനും മഴവില്ലഴകാണല്ലോ?

ഷെയ്ക്കിന്റെ ഫേസ്ബുക്ക് പേജ് ഇവിടെ പോയി ഇഷ്ടപ്പെടാം. BBC ചാനലിൽ ജെറിമി ക്ലാർക്സൺ ഷെയ്ക്കുമായി നടത്തിയ അഭിമുഖത്തിന്റെ വീഡിയോ ലിങ്കും അവിടെയുണ്ട്. 

കാർ മ്യൂസിയം കാണാൻ പോകുന്നവർക്കായി.
അബൂദബി മുസഫ്ഫയിൽ നിന്നും ലിവ റോഡിൽ (E65) 45 മിനുട്ട് യാത്ര. ദുബൈയിൽ നിന്നും പോകാൻ, ഷെയ്ക്ക് സായിദ് റോഡിൽ അല്ലെങ്കിൽ ഷെയ്ക്ക് മുഹമ്മദ് ബിൻ സായിദ് റോഡിൽ (പഴയ എമിറേറ്റ്സ് റോഡിൽ) ജബൽ അലിയും സംഹയും പിന്നിട്ട് താരിഫ്,സില, മഫ്രക് എക്സിറ്റെടുത്ത് താരിഫ് റോഡിൽ കയറുക.  എക്സിറ്റ് 306 വഴി ഹനീം റോഡിൽ കയറുക.   15-20 കിലോമീറ്റർ പിന്നിട്ടാലിടതു വശത്തായി മഴവിൽ ഗേറ്റും മ്യൂസിയത്തിലേക്കുള്ള ബോർഡും കാണാം. സന്ദർശന സമയം:  രാവിലെ 9 മുതൽ ഒന്ന് വരേ, 2 മുതൽ 6 വരേ, എല്ലാ ദിവസവും. പോകുന്നവരെ വഴി പറഞ്ഞ് സഹായിക്കാൻ മ്യൂസിയത്തിലെ ജയപ്രകാശ് സന്നദ്ധനാണ്. ഈയുള്ളവനെ ബന്ധപ്പെട്ടാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നമ്പർ തരാം.


2013, മേയ് 4, ശനിയാഴ്‌ച

വ്യാധികളുടെ വ്യാഖ്യാതാവ്


(സപ്തംബർ ലക്കം വാചികത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്)

പുലിസ്റ്റർ സമ്മാനം ലഭിച്ച, ഒന്നരക്കോടി പുസ്തകങ്ങൾ വിറ്റു തീർന്ന, ഒരുപാട് ചർച്ചചെയ്യപ്പെട്ട ഒരു പുസ്തകമെന്ന നിലയിലാണ് ജുംപാ ലാഹിരിയുടെ Interpreter of Maladies ന്റെ ഇംഗ്ലീഷ് പതിപ്പ് രണ്ട് വർഷം മുമ്പ് വായിക്കുന്നത്. ഡീ.സീ.ബുക്സ്, അടുത്തിടെ ഇതിന്റെ മലയാളവിവർത്തനം പുറത്തിറക്കിയപ്പോൾ ഒരു കൗതുകത്തിനാണ് വാങ്ങി വായന തുടങ്ങിയത്. എഴുത്തുകാരിയുടെ ഭാവനയിൽ നിന്നും വിവർത്തക എത്രത്തോളം അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു എന്ന് പരിശോധിക്കലായിരുന്നു ഒരുദ്ദേശം. പദാനുപദ വിവർത്തനം നടത്തിയ സുനിത, കഥകളെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ആദ്യ കഥയിൽ നിന്നും അവസാന കഥയിലേക്കെത്തുമ്പോഴേക്കും വായനക്കാരന് ലഭിക്കുന്ന അനുഭവം അതാണ്.

ജുംപാ ലാഹിരിയുടെ ഒമ്പത് കഥകളുടെ സമാഹാരമാണ് വ്യാധികളുടെ വ്യാഖ്യാതാവ് എന്ന പേരിൽ സുനിത.ബി മലയാളത്തിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്തിട്ടുള്ളത്. കൽക്കത്തക്കാരായ മാതാപിതാക്കളിൽ അമേരിക്കയിൽ ജനിച്ചു വളർന്ന ജുംപാ ലാഹിരി, തന്റെ കഥകൾക്ക് അമേരിക്കയും കൽക്കത്തയും പശ്ചാത്തലമാക്കിയതും പ്രവാസ ഇന്ത്യക്കാരുടെ ജീവിതം വിഷയമാക്കിയതും തികച്ചും സ്വാഭാവികം മാത്രം.

തികച്ചും താത്ക്കാലികം, മിസ്റ്റർ പിർസാദ അത്താഴത്തിന് വന്നപ്പോൾ, വ്യാധികളുടെ വ്യാഖ്യാതാവ്, ഒരു യഥാർത്ഥ ദർവൻ, സെക്സി, മിസ്സിസ് സെന്നിന്റെ വീട്, ഈ അനുഗ്രഹീത ഭവനം, ബീബീ ഹൽദാറുടെ ചികിത്സ, മൂന്നാമത്തേതും അവസാനത്തേതുമായ ഭൂഖണ്ഡം എന്നിങ്ങനെ ഒമ്പത് കഥകൾ.

എങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞാലും അവിടെ ഒരു കഥകണ്ടെത്തുകയാണ് എഴുത്തുകാരി! വീണുകിടക്കുന്ന ഒരു കരിയിലയിൽപ്പോലും സൗന്ദര്യം കണ്ടെത്തുന്ന ആ ഭാവന പുസ്തകത്തിലുടനീളം കാണാം. ഒരു ജനാലവിരി മാറ്റിയിട്ടാൽ നാം കാണുന്ന ചെറിയ ആ ലോകത്തു നിന്നും, വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന വർത്തമാനപത്രം ഒന്ന് താഴ്ത്തിപ്പിടിച്ചാൽ കാണുന്ന ആ കാഴ്ചയിൽ നിന്നും, എന്തിന് മുറിക്കുള്ളിലെ ടെലിവിഷനു മുന്നിൽ ചടഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ ചുറ്റും നടക്കുന്ന സംഭാഷണങ്ങളിൽ നിന്നു പോലും കഥകളുരുത്തിരിയുന്നു എന്ന കൗതുകകരമായ സത്യം തുറന്നുപറയുകയാണ് ഈ പുസ്തകം. ശൂന്യതയിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടിക്കപ്പെടേണ്ടതോ ഗവേഷണം നടത്തിയോ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞോ കണ്ടെടുക്കേണ്ടതോ ആയ ഒന്നല്ല കഥകൾ. നമ്മുടെ ചുറ്റിലും അനുനിമിഷം നടക്കുന്നതെന്തും കഥയാണ്, അത് പറയാൻ കഥാകൃത്ത് തെരെഞ്ഞെടുക്കുന്ന ഫ്രെയിം അതിനെ നല്ലതും അല്ലാത്തതുമെന്ന് വേർതിരിക്കുന്നു. അത്തരം ഫ്രെയിമുകൾ കൈത്തഴക്കത്തോടെ മൂലചേർത്തൊരുക്കുന്നതിൽ ജുംപാ ലാഹിരി വിജയിച്ചുവെന്നതാണ് ഈ പുസ്തകത്തെ വായനാലോകത്ത് ഇത്രയധികം സ്വീകാര്യമാക്കിത്തീർത്തത്.

ഒരു തിരക്കഥപോലെ, പശ്ചാത്തലവിവരണം ആവശ്യത്തിലധികമെന്ന് തോന്നുന്ന രൂപത്തിലാണ് വിവരണം. ഓരോ കാര്യങ്ങളുമതിന്റെ സൂക്ഷ്മസ്ഥായിയിലേക്കിറങ്ങിച്ചെന്ന് പറയാൻ കഥാകാരി കാണിച്ച ഔത്സുക്യം ആഴത്തിലുള്ള വായനയില്ലാതെ തന്നെ വെളിപ്പെടും. ചിലയിടങ്ങളിൽ ഈ നീട്ടിപ്പറച്ചിൽ അഭംഗിയായിത്തോന്നുമെങ്കിലും വ്യാധികളുടെ വ്യാഖ്യാതാവിലെ കഥകളെ വത്യസ്തമാക്കുന്നത് സാഹിത്യഭാഷയിലല്ലാതെ കുഴച്ചെടുത്ത കഥാപാത്രങ്ങളുടെ, ഓരോ നിശ്വാസങ്ങളും രേഖപ്പെടുത്തുന്ന ശൈലി തന്നെയാണ്.

ബന്ധങ്ങളുടെയും ആശയവിനിമയങ്ങളുടെയും കഥ പറയുന്ന ഈ പുസ്തകത്തിൽ ഇന്ത്യാവിഭജനവും, കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടിന്റെ രണ്ടാം പകുതിയിൽ രാജ്യത്തു നിന്നും യൂറോപ്പിലേക്കും അമേരിക്കയിലേക്കും നടന്ന തൊഴിൽതേടിയുള്ള കുടിയേറ്റത്തിന്റെയും അടയാളങ്ങൾ അങ്ങിങ്ങായി വീണു കിടക്കുന്നത് കാണാം.

വ്യാധികളുടെ വ്യാഖ്യാതാവ് എന്ന ഒരു കഥയൊഴികെ എല്ലാം വീടിനുള്ളിൽ നടക്കുന്ന സംഭവങ്ങൾ അല്ലെങ്കിൽ വാസസ്ഥലത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയവ . മഞ്ഞുകാലത്ത് ഇല പൊഴിക്കുന്ന അനേകം മരങ്ങൾ നിരന്നു നിൽക്കുന്ന, ആളൊഴിഞ്ഞ പാതവക്കത്തെ ഒച്ചയും ബഹളവുമില്ലാത്ത, മതിൽക്കെട്ടിനകത്ത് നിശ്ശബ്ദം നടക്കുന്ന കഥകളാണ് അമേരിക്കൻ പശ്ചാലത്തിലുള്ളവ. പേരിൽ തന്നെ വീടുള്ള  രണ്ട് കഥകൾ-മിസ്സിസ് സെന്നിന്റെ വീട്, ഈ അനുഗ്രഹീത ഭവനം.

മൂന്ന് കഥകളിൽ കുട്ടികളാണ് പ്രധാനകഥാപാത്രങ്ങൾ. രോഹിൻ എന്ന സ്കൂൾകുട്ടിയിലൂടെ വിവാഹേതര ബന്ധങ്ങളുടെ പൊള്ളത്തരം തുറന്നുകാട്ടുന്ന കഥയാണ് സെക്സി. പ്രവാസ ഇന്ത്യക്കാരിലെ സംസ്കാരപരിണാമത്തെയും അവരിലെ സാമൂഹികമാറ്റങ്ങളെയും ഒരു കണ്ണാടിയിലെന്നപോലെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ഈ കഥ, പക്ഷേ പുസ്തകത്തിലെ മറ്റ് കഥകളെ അപേക്ഷിച്ച് വായനാസുഖം തരുന്നതിൽ വിജയിച്ചിട്ടില്ല.
 വ്യാധികളുടെ വ്യാഖ്യാതാവ് എന്ന കഥയിലും പ്രവാസ ഇന്ത്യക്കാരില് കാണപ്പെടുന്ന സാംസ്കാരികാധിനിവേശമാണ് മുഖ്യപ്രമേയം.

താൻ വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയുടെ കണ്ണിലൂടെ കണ്ടത് അതിശയങ്ങളും കൗതുകങ്ങളും ഒട്ടും ചോർന്നുപോവാതെ പറയുകയാണ് മിസ്റ്റർ പിർസാദ അത്താഴത്തിന് വന്നപ്പോൾ എന്ന കഥയിലൂടെ. ഇന്ത്യാവിഭജനത്തെയും ബംഗ്ലാദേശ് രൂപീകരണത്തെയും മൈലുകൾക്കപ്പുറത്ത് അമേരിക്കയിലിരുന്ന് വീക്ഷിക്കുന്ന ഒരിന്ത്യൻ കുടുംബത്തിലെ സ്ഥിരം വിരുന്നുകാരനായ മിസ്റ്റർ പിർസാദ എന്ന ഗവേഷകനിലൂടെ വികസിക്കുന്ന കഥയിൽ ലിലിയ എന്ന കൊച്ചു പെൺകുട്ടിയാണ് കഥ പറയുന്നത്. രാഷ്ട്രീയമായ അതിർവരമ്പുകളിൽ പകച്ചു നിൽക്കുന്ന നിഷ്കളങ്കബാല്യങ്ങളെ ലിലിയ മനോഹരമായി പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നുണ്ട്. യുദ്ധക്കെടുതികൾ നേരിട്ട് അനുഭവിക്കുന്നവരും അത് വാർത്ത മാത്രമായി അറിയുന്നവരും തമ്മിലുള്ള അന്തരം കഥയിൽ സമർത്ഥമായി ഒളിപ്പിച്ചുവെക്കാൻ ജുംപാ ലാഹിരി ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. അന്യനാട്ടിലെ സംസ്കാരങ്ങളിലേക്ക് ഇഴുകിച്ചേരുന്നതിൽ പരാജയപ്പെടുന്ന പ്രവാസികളെയാണ് മിസ്സിസ് സെന്നിന്റെ വീട് എന്ന കഥയിലെ ഏലിയറ്റ് എന്ന പാശ്ചാത്യനായ ബാലൻ നമുക്ക് കാണിച്ച് തരുന്നത്.

തികച്ചും താത്ക്കാലികം, വിരിഞ്ഞുവരുന്നതിനു മുമ്പേ കരിഞ്ഞുതുടങ്ങിയ ഒരു വിവാഹബന്ധത്തിന്റെ കഥയാണ്. കൽക്കത്തയിൽ നിന്നും അമേരിക്കയിലേക്ക് ജോലി ആവശ്യാർത്ഥം കുടിയേറിയ യുവദമ്പതികളുടെ ബന്ധത്തിലെ അവസാനദിവസങ്ങളെ ഒരു മെഴുകുതിരിവെട്ടത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ആ വശ്യത ഇംഗ്ലീഷിലുള്ള മൂലകൃതിയേക്കാൾ ഭംഗിയായി നിർവ്വഹിച്ചിരിക്കുന്നു വിവർത്തക. പദാനുപദ വിവർത്തനം ചിലയിടങ്ങളിൽ അലോസരമുണ്ടുക്കുന്നുണെങ്കിലും വാക്കുകളിലെ മനോഹാരിത മലയാളത്തിലേക്കുള്ള സഞ്ചാരവീഥിയിൽ ഒന്നുകൂടി പതംവന്നപോലെ. തുടക്കം വിരസത സമ്മാനിക്കുന്ന കഥ പക്ഷേ, ഒരു ആശയത്തെ എങ്ങിനെ നല്ലൊരു കഥയാക്കി മാറ്റാമെന്ന പാഠം തരുന്നുണ്ട്.

സാഹിതീകരണത്തിന്റെ കടുപ്പമേറിയ ഇടുക്കുകളിലൂടെ നൂണ്ടിറങ്ങാതെ , സാധാരണക്കാരുടെ ഭാഷയിൽ നേർക്കുനേർ കഥ പറഞ്ഞ ജുംപാലാഹിരി തുടക്കക്കാരിയെന്ന നിലയിൽ തന്റെ ആദ്യനോവലിൽ കാണിച്ച ധീരത കഥാകൃത്തുക്കൾക്ക്, വിശേഷിച്ചും വളർന്നു വരുന്നവർക്ക് മാതൃകയാണ്.

സാഹിത്യലോകത്ത് ഒട്ടേറെ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ട ഈ പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ച്, വിവർത്തകയുടെ ഒരു കുറിപ്പ് ഈ പുസ്തകത്തിൽ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. അങ്ങിനെയൊന്ന് ചേർത്തിരുന്നെങ്കിൽ, അതോടൊപ്പം മൂലകൃതിയെക്കുറിച്ച് വിവർത്തകയുടെ ഹൃസ്വമായ ഒരു പരിചയപ്പെടുത്തൽ, അതെല്ലാം ഈ കഥാപുസ്തകത്തെ കൂടുതല്ല് മനോഹരമാക്കിയേനെ.

എല്ലാ കഥകളും ലോകോത്തരമാണെന്ന അഭിപ്രായമൊന്നുമില്ല. പുലിസ്റ്റർ പുരസ്കാരമൊക്കെ കൊണ്ടുവരാൻ പാകത്തിൽ കുറച്ച് കൃതികളെങ്കിലും മലയാളത്തിലും എന്നുമുണ്ട് എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ പുരസ്കാരലബ്ധി സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്.

വിവർത്തനം: സുനീത.ബീ
പ്രസാധനം: ഡീ. സീ. ബുക്ക്സ്
വില: 110 രൂപ



2013, മാർച്ച് 25, തിങ്കളാഴ്‌ച

പാരീസിലെ പറുദീസയിൽ, ഭാഗം-3




പാരീസിലെ പറുദീസയിൽ- ഒന്നാം ഭാഗം വായിക്കാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്കുക
 രണ്ടാം ഭാഗം വായിക്കാൻ ദാ ഇവിടെ 

തെളിഞ്ഞ ഒരു ദിവസം കൂടി മാത്രമാണിനി പാരീസിൽ ബാക്കിയുള്ളത്. കാണാൻ ബാക്കിയുള്ളവയുടെ ലിസ്റ്റാണെങ്കിൽ അനന്തവും! അതിരാവിലെ ചുടുവെള്ളത്തിലെ കുളിയും തിരക്കിട്ട ഫ്രഞ്ച് പ്രാതലും കഴിഞ്ഞ് ഹോട്ടലിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി. തണുത്തുറങ്ങുന്ന നിരത്തിലൂടെ കൈകൂട്ടിപ്പിടിച്ച് ധൃതിയിൽ നടക്കുന്ന ഫ്രഞ്ചുകാർക്കൊപ്പം നടന്ന് ഞങ്ങളും തിക്കിത്തിരക്കി മെട്രോയിൽ കേറിപ്പറ്റി. അതിപ്രശസ്തമായ ലൂവ്ര് (ലുവർ - Louvre) മ്യൂസിയം കാണാനായി പുറപ്പെട്ടു. ലൂവ്രിന്റെ പ്രശസ്തി ഡാവിഞ്ചിയുടെ മോണോലിസയോളം വരില്ലെങ്കിലും മോണോലിസയാണ് ഈ മ്യൂസിയത്തെ ഇത്ര പ്രസിദ്ധമാക്കിയത്. റിവോളി (Rivoli) മെട്രോ സ്റ്റേഷനിലറങ്ങി, ലൂവ്ര് എന്നെഴുതി വെച്ച ചൂണ്ടുപലകകൾ വഴികാട്ടിയായി. പുരാതനമായ ലൂവ്ര് കൊട്ടാരത്തിലാണ് അതേ പേരിലുള്ള മ്യൂസിയം.

പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഫിലിപ് രാജാവ് (King Philip) പണിത ഒരു കോട്ടയായിട്ടാണ് ലുവറിന്റെ ചരിത്രം ആരംഭിക്കുന്നത്. തുടർന്ന് വന്ന ഓരോ രാജാക്കന്മാരും ലുവറിനെ തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരം പരിഷ്കരിക്കുകയും മോടി കൂട്ടുകയും ചെയ്തു. പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ ലൂയി പതിനാലാമൻ ലുവറിനെ വിട്ട് പോകുന്നതുവരേ ലോകകോളനി വാഴ്ചയുടെയും ഫ്രഞ്ച് അധീശത്വത്തിന്റെയും അടയാളമായി ലുവർ കൊട്ടാരം നെഞ്ച് വിരിച്ച് നിന്നു. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാന ദശകത്തിലാണ് ലൂവർ കൊട്ടാരത്തിൽ ആദ്യമായി അഞ്ഞൂറോളം പെയ്ന്റിങ്ങുകളോടെ മ്യൂസിയം ആരംഭിക്കുന്നത്. മ്യൂസിയത്തിനകത്തെ കലക്ഷനുകളുടെ എണ്ണം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിൽ തുടർന്നുവന്ന ഓരോ ഭരണാധികാരികളും അതീവ ശ്രദ്ധ പുലർത്തിപ്പോന്നു. ഇന്ന് ലോകത്ത് ഏറ്റവുമധികം ആൾക്കാർ സന്ദർശിച്ച് വരുന്ന മ്യൂസിയമാണ് ലൂവർ. ആദ്യകാല ലൂവർ കൊട്ടാരത്തിന്റെ തകർന്നുപോയ ചില ഭാഗങ്ങൾ മ്യൂസിയത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നപാടെത്തന്നെ നമുക്ക് കാണാം. വലിയ കോൺക്രീറ്റ് കട്ടകൾ പോലെ, പാതി മാഞ്ഞതും മുറിഞ്ഞതുമായ ചിത്രങ്ങളും കൊത്തുപണികളും.


മ്യൂസിയത്തിന്റെ പ്രവേശനകവാടത്തിലെത്തി. തീരെ തിരക്കില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല, ഞങ്ങൾ രണ്ട് പേരല്ലാതെ ഒന്നോ രണ്ടോ അടിച്ചുതളിക്കാരും ഒരു കാവൽക്കാരനും മാത്രം! ചൊവ്വാദോഷം എന്നേ പറയേണ്ടൂ, മ്യൂസിയത്തിന് ആകെ അവധിയുള്ള ഏകദിവസം! നാല് ഭാഷയിൽ ഭംഗിയായി എഴുതി വെച്ചിരിക്കുന്നൂ, മക്കളേ തിരിച്ചു പോകൂ എന്ന്!

ഇളിഞ്ഞ ചിരിയോടെ മ്യൂസിയത്തിലെ പ്രശസ്തമായ "തൂങ്ങുന്ന പിരമിഡിന്റെ"യും മറ്റും ചിത്രങ്ങൾ പകർത്തി മെല്ലെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലൊരു സർജീ ഐഡിയ മിന്നിത്തെളിഞ്ഞു. സെക്യൂരിറ്റിയെ ലക്ഷ്യമിട്ട് നടന്നു.

ഹല്ലോ സർ! ബോൺജ്യൂർ!

ബോൺജൂർ... പിന്നെ ഞാൻ ഇംഗ്ലീഷിലും അയാൾ ഫ്രഞ്ചിലും കുറേ സംസാരിച്ചു. അങ്ങിനെ അവസാനം അയാൾ മുറിയൻ ഇംഗ്ലീഷിൽ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചതിങ്ങനെ " യാതൊരു കാരണവശാലും ഇന്ന് നിങ്ങൾക്ക് മ്യൂസിയം കാണാനൊക്കില്ല. ഇനി എനിക്ക് പരമാവധി ചെയ്തു തരാൻ കഴിയുന്നത് നിങ്ങളെ മൊണോലിസ മാത്രം കാണിച്ച് തിരിച്ച് വിടുക എന്നത് മാത്രം! പക്ഷേ നിബന്ധനകളുണ്ട്, ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ പാടില്ല. മറ്റൊരു സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡ് വരുന്നത് വരേ കാത്ത് നിൽക്കണം. മോണോലിസയല്ലാതെ വേറെ ഒരു എക്സിബിറ്റും കാണാൻ നില്ക്കരുത്. പരമാവധി 2 മിനിട്ടിനകം തിരിച്ചിറങ്ങണം."

യാതൊരു ചർച്ചകളും കൂടാതെ ആ മഹാനുഭാവന്റെ മുഴുവൻ ഉപാധികളും അംഗീകരിച്ചുവെന്ന് പറഞ്ഞ് നാക്കെടുത്തപ്പോഴേക്കും മൂളിപ്പാട്ടും പാടി വേറൊരു സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവരുടെ കുശലാന്വേഷണങ്ങൾക്ക് ശേഷം പ്രസ്തുത മഹാനുഭാവന്റെ പുറകേ ഞങ്ങൾ രണ്ട് ആട്ടിൻകുട്ടികൾ, കണ്ണാകുന്ന ക്യാമറയും തുറന്ന് പിടിച്ച് നേരെ നടന്നു. വളഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ ഒടുവിൽ നിറയേ അതിമനോഹരമായ ചിത്രങ്ങൾ പ്രദർശിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള ഒന്നാം നിലയിലെ പ്രത്യേക ഗാലറിയിലെത്തി. അവധി ദിവസമായതിനാൽ ലൈറ്റുകൾ മിക്കവാറും കെടുത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നു, മുറിയിൽ വെളിച്ചം നന്നേ കുറവ്. മുറിയുടെ അറ്റത്ത് ചുമരിൽ പ്രത്യേകം തയ്യാറാക്കിയ ഒരു ഭാഗത്ത് ബുള്ളറ്റ് പ്രൂഫ് ചില്ലുകൂട്ടിനുള്ളിൽ  ഇരുന്ന് ഗൂഡസ്മിതം തൂകുന്ന മൊണാലിസ! മരത്തിന്റെ ഒരു ചുറ്റുവേലികൊണ്ട് മൊണാ ലിസയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി നോക്കാനുള്ള കൊതി തടഞ്ഞു വെച്ചിരിക്കുന്നു. കണ്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ "ഇത്രേയൊള്ളോ" എന്നൊരു ഭാവം എന്റെ മുഖത്തും പ്രേയസ്സിയുടെ വയനാടൻ മുഖത്തും. ലോകത്ത് ഏറ്റവുമധികം സന്ദർശിക്കപ്പെടുന്ന, അറിയപ്പെടുന്ന, എഴുതപ്പെട്ട, പാടപ്പെട്ട ഛായാചിത്രമായ വിഖ്യാതമായ മോണാലിസയാണ് തൊട്ടുമുന്നിലെന്ന അത്ഭുതഭാവം ഞാൻ മുഖത്ത് പണിപ്പെട്ട് വരുത്തി. ജാക്കറ്റിന്റെ കീശയിൽ ക്യാമറ തുള്ളിക്കളിക്കുന്നു. എന്റെ നോട്ടം മനസ്സിലായെന്നവണ്ണം സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡ് പുഞ്ചിരിപൊഴിച്ച് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, " നോ ഫോട്ടോസ്"! സാധാരണ ദിവസങ്ങളിൽ സന്ദർശകരുടെ ക്യാമറകൾക്ക് വിശ്രമമില്ലാത്ത ആ മുറിയിൽ എന്റെ ക്യാമറ പൂർണ്ണ വിശ്രമത്തിലായി.

"ലെറ്റ്സ് റിട്ടേൺ"

കൺപുരികങ്ങളില്ലാത്ത, അഞ്ഞൂറിലധികം വർഷം പഴക്കമുള്ള, മരത്തിൽ വരച്ചുവെച്ച ഈ ചിത്രത്തിന് എന്തോ വശ്യശക്തിയുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായത് വാക്കി ടോക്കിയുടെ ആന്റിനകൊണ്ട് അയാൾ എന്നെ തൊട്ടു വിളിച്ചപ്പോൾ മാത്രമാണ്.

വെറുമൊരു നന്ദി വാക്ക് മാത്രം സ്വീകരിച്ച് അയാൾ ഞങ്ങൾക്ക് യാത്രാ മംഗളം നേർന്നു. ലൂവർ കൊട്ടാരത്തിന്റെ അങ്കണത്തിലൂടെ നൂറ്റാണ്ടുകളെ അതിജീവിച്ച കലാവിരുതിൽ അതിശയപ്പെട്ട് ഞങ്ങൾ കൈകോർത്ത് പിടിച്ച് പതിയേ നടന്നു. U ആകൃതിയിൽ മൂന്ന് നിലകളും പതിനാറോളം പ്രവേശനകവാടങ്ങളുമായി 40 ഹെക്ടറിൽ പരന്നു കിടക്കുന്ന ഈ കൊട്ടാരത്തിന്റെ നല്ലൊരു ഭാഗം മ്യൂസിയം മാത്രമാണ്.


അതിമനോഹരമായ നൂറുകണക്കിന് പ്രതിമകൾ കൊട്ടാരത്തിന്റെ മൂന്ന് നിലകളിലും പ്രവേശനകവാടങ്ങളിലും സന്ദർശകരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് നിലകൊള്ളുന്നു. പ്രധാനപ്രവേശനഭാഗത്ത് നയനമനോഹരമായ പച്ചപ്പുൽ തകിടിയോടെയുള്ള ട്യൂലറിസ് ഉദ്യാനം (Tuileries). കൊട്ടാരത്തിന്റെ വലതുഭാഗമാകട്ടെ മനോഹരമായ സീൻ നദിയാണ്.


പ്രസിദ്ധ ചൈനീസ് ശിൽപ്പി ഇയോ മിങ്ങ് പീ (Ioeh Ming Pie) രൂപം കൊടുത്ത ചില്ലുപിരമിഡും കൊട്ടാരത്തിന്റെ കമനീയമായ ആഡംബര കൊത്തളങ്ങളും കടന്ന് ഞങ്ങൾ വെള്ളം വറ്റിയ ഒരു കൊച്ചു കുളത്തിനടുത്തെത്തി. കയ്യിലെ ബ്രോഷർ പ്രകാരം അതൊരു കൊച്ചു ഫൗണ്ടനാണ്. അതിൽ സന്ദർശകർ കൗതുകപൂർവ്വം നാണയത്തുട്ടുകളിടാറുണ്ടത്രേ! സൂക്ഷിച്ചുനോക്കിയപ്പോൾ കുളത്തിൽ നിറയേ ചെളിപിടിച്ച നാണയങ്ങൾ. ഒരു നിമിഷം! അവളുടെ ചെറിയൊരു കൂക്കൽ! നോക്കുമ്പോൾ ഞാനതാ കുളത്തിൽ! പിന്നെ നിമിഷനേരം കൊണ്ട് കുറേ നാണയങ്ങൾ പെറുക്കിയെടുത്തു. എന്റെ വളർന്നുവരുന്ന നാണയശേഖരത്തിലേക്ക് ഒരൽപ്പം മുതൽക്കൂട്ട്. ഇറങ്ങിയ സുഖമില്ലായിരുന്നു കുളത്തിൽ നിന്നും കയറിപ്പറ്റാൻ!


ഞങ്ങളുടെ നടത്തം കൊട്ടാരത്തിന്റെ അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഒരു കൂറ്റൻ വാതിലിനടുത്തെത്തിച്ചു. മെല്ലെ ഒന്നു തള്ളിയപ്പോൾ വാതിൽ തുറന്നു, പുറത്ത് തിരക്ക് കുറഞ്ഞ റോഡ്. മെട്രോ സ്റ്റേഷനിലേക്കുള്ള ചൂണ്ടുപലകകൾ. ഞങ്ങൾ റോഡിലൂടെ പതിയെ അലക്ഷ്യമായി നടന്നു. എങ്ങും കൊട്ടാരത്തിന്റെ പ്രൗഡിക്കനുയോജ്യമായ മനോഹരമായ പഴകിയ കെട്ടിടങ്ങൾ! ഒരു പുരാതന ക്രിസ്തീയ ദേവാലയവും കൊട്ടാരത്തോടനുബന്ധിച്ച കെട്ടിടങ്ങളും പിന്നിട്ട് ഞങ്ങൾ ലേ ഹാൾസ് (Chatelet Les Halles)) മെട്രോ സ്റ്റേഷനിലെത്തി.

ഡിസ്നിലാന്റിലേക്ക്
അടുത്ത ലക്ഷ്യം പ്രസിദ്ധമായ പാരീസ് ഡിസ്നിലാന്റാണ്. സംഗതി കുട്ടിക്കളിയാണെങ്കിലും ഒന്ന് രുചിച്ചേ മതിയാവൂ. അത്ഭുതങ്ങളുടെ കലവറയാണത്. ചെറുപ്പകാലത്ത് അത്തരം വിനോദങ്ങളൊന്നും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല. ഇപ്പോഴത്തെ കുട്ടികൾക്കെന്തെല്ലാം ഉപാധികളാണുള്ളത്! നാഷൻ (Nation) സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ  ഡിസ്നി ലാൻഡിലേക്കുള്ള പ്രത്യേക തീവണ്ടി പിടിച്ചു. ഡിസ്നി ഉദ്യാനം നഗരപരിധിക്ക് പുറത്താണ്, ഞങ്ങളുടെ സിറ്റി മെട്രോ ടിക്കറ്റ് മതിയായില്ല.

മുക്കാൽ മണിക്കൂറോളം യാത്ര, ഒടുവിൽ ഞങ്ങൾ ലോകത്തെ അഞ്ച് ഡിസ്നി പാർക്കുകളിലൊന്നായ പാരീസ് ഡിസ്നി പാർക്കിന്റെ പ്രവേശനകവാടത്തിൽ  എത്തിച്ചേർന്നു. മറ്റ് നാലെണ്ണം കാലിഫോർണിയയിലും ഫ്ലോറിഡയിലും ടോക്കിയോയിലും ഹോംകോംഗിലുമാണുള്ളത്. അകത്ത് കേറാൻ ടിക്കറ്റെടുക്കണം. രണ്ട് പാർക്കുകളാണുള്ളത് ഒന്ന് ഡിസ്നിപാർക്കും രണ്ടാമത്തേത് ഡിസ്നി സ്റ്റുഡിയോ പാർക്കും.  ടിക്കറ്റ് ചാർജ്ജ് കേട്ട് കുറച്ചുനേരം സ്തബ്ധനായി നിന്നു പോയി. ഒരാൾക്ക് ഒരു പാർക്കിന് 53 യൂറോ, രണ്ടിനും കൂടി 63 യൂറോ!! ഞങ്ങൾക്ക് സിറ്റി മെട്രോ ടിക്കറ്റുള്ളതിനാൽ  ഒരാൾക്ക് രണ്ടിനും കൂടി 53 മതി. എന്നാലും 106 യൂറോ ഒരു കടന്ന കൈ തന്നെ.

ടിക്കറ്റിനോടൊപ്പം കിട്ടിയ മേപ്പിൽ നോക്കി ഒരന്തവും കിട്ടാതെ കുറച്ച് നേരം നിന്നു. ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസം മുഴുവനും ചിലവഴിച്ചാൽ പോലും കണ്ടും ആസ്വദിച്ചും തീരാത്തത്രയും വിസ്മയങ്ങളാണ് ആറു മണിക്കൂർ കൊണ്ട് കണ്ട് മുതലാക്കേണ്ടത്! എവിടെത്തുടങ്ങണം? എന്ത് കാണണം?ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല. നോട്ട് റ്റു മിസ്സ് (Not to Miss) എന്നെഴുതിയ ചില വിസ്മയങ്ങളെ പ്രത്യേകം മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ച് ഞങ്ങൾ പാർക്കിനുള്ളിലെത്തി. നിരവധി റെസ്റ്റോറന്റുകളും ഷോപ്പിംഗ് പോയിന്റുകളും അഞ്ച് വലിയ ഹോട്ടലുകളുമൊക്കെ അടങ്ങിയ ഒരു വലിയ ലോകം തന്നെയാണിത്.          

ഒരു വേള അടച്ചുപൂട്ടലിന്റെ വക്കിലെത്തിയിരുന്ന ഈ ആഡംബര പാർക്കിൽ ഇന്ന് ദിനേന 43,000ലധികം സന്ദർശകർ വരുന്നുണ്ട്. പാരീസ് ഡിസ്നി ലാന്റിന്റെ 10% ഓഹരി സൗദി രാജകുമാരൻ വലീദ് ബിൽ തലാലിന്റെ കയ്യിലാണ്.


പാർക്കിന്റെ കവാടത്തിനു തൊട്ട് മുന്നിലുള്ള കൂറ്റൻ ഡിസ്നിലാന്റ് ഹോട്ടൽ കണ്ട് അൽപ്പ നേരം അമ്പരന്ന് നിന്നു പോയി.  മനോഹരമായ ഫൗണ്ടനും പൂക്കൾകൊണ്ടൊരുക്കിയ,കുഞ്ഞു മിക്കി മൗസിന്റെ ഭീമൻ മുഖവും ഹോട്ടലിന്റെ ഭാവനാസമ്പന്നമായ രൂപകൽപ്പനയും ആരെയും ഒരു നിമിഷം പിടിച്ചു നിർത്തും.


തീം പാർക്കിനകത്തെ ഓരോ അത്ഭുതങ്ങളും കാണാനും അനുഭവിക്കാനും നീണ്ട നിര തന്നെ. ക്യൂവിൽ നിന്ന് നമ്മുടെ ദിവസം തീർന്നു കിട്ടും എന്ന് ആരും പറഞ്ഞുതരാതെ തന്നെ മനസ്സിലായി. ആദ്യം പോയിക്കയറിയത് പ്രമുഖ കാർട്ടൂണായ ടോയ് സ്റ്റോറിയിലെ (Toy Story) കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ഒരു കൂട്ടിലേക്കാണ്. ഒരു ചെറിയ തുറന്ന കാറിൽ വർണ്ണവെളിച്ചങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്ക്. കയ്യിലൊരു തോക്കുണ്ട്. ശൂന്യതയിൽ നിന്നും ചാടി വീഴുന്ന പല ജീവികളെയും ലേസർ വെളിച്ചം കൊണ്ട് വെടിവെക്കണം. വയനാട്ടുകാരി നിർത്താതെ കൊന്നുതള്ളുമ്പോൾ എന്റെ തോക്കിന് വിശ്രമം നൽകിക്കൊണ്ട് കുട്ടികളുടെ കളിയിൽ മുതിർന്നവർ ഗൗരവത്തോടെ ബഹളം വെച്ച് മുഴുകുന്നതും നോക്കിയിരുന്നു. ആരും കാണാതെ കുപ്പിപ്പാൽ കട്ടുകുടിച്ച ഭാവത്തോടെ ഞാനും, നേടിയ പോയന്റുകൾ കണക്കുകൂട്ടി അവളും പുറത്തിറങ്ങി.


ഏറ്റവും തിരക്ക് കുറഞ്ഞ ഒരു റൈഡ് കണ്ടു പിടിച്ചു വരിനിന്നു. സ്പേസ് മൗണ്ടൻ (Space Mountain Mission-2). റോളർ കോസ്റ്റർ റൈഡാണിത്. ദുർബ്ബലഹൃദയരും ഗർഭിണികളുമൊന്നും കയറരുതെന്ന ബോർഡ് വായിച്ച് ചിറി കോട്ടി മുന്നിൽ നടന്നവളുടെ പിറകേ ഞാനും വെച്ചുപിടിച്ചു. പേടിയുണ്ടായിട്ടല്ല, അത്ര ധൈര്യം പോരാ എന്നൊരു തോന്നൽ. ഉള്ളിൽ നിന്നും അലർച്ചയും ആർപ്പുവിളികളുമൊക്കെ കേൾക്കുന്നുണ്ട്.  ദൈവസഹായം മനസ്സാ അഭ്യർത്ഥിച്ച് ക്രാഡിലിനികത്ത് കയറി. ഒരു ലോക്ക് വന്ന് നെഞ്ചിലിടിച്ച് ഞങ്ങളെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി. ശൂന്യാകാശപേടകം പോലെയുള്ള ആ കൊച്ചുവാഹനം കൂരാകൂരിരുട്ടിലേക്ക് പതിയേ നീങ്ങി. പൊടുന്നനെ മുന്നിൽ ചുവന്ന നിറത്തിൽ അക്കങ്ങൾ തെളിയുന്നു. 10....9...8....

വെടിയുണ്ട പോലൊരു പാച്ചിൽ, ഒമ്പതാം വളവിൽ നിന്നും താഴോട്ട് തള്ളിയിട്ട പോലൊരു പെൺകരച്ചിൽ ഉയർന്നുപൊങ്ങി. ഞാൻ ഒച്ച വെച്ചതേയില്ല- നാവിറങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. തൊണ്ട വരണ്ടു, പൊടുന്നനെ ഒരു ബ്രേക്ക്. കണ്ണു തുറന്നു നോക്കുമ്പോൾ തീഗോളങ്ങളും നക്ഷത്രങ്ങളുമൊക്കെ അതാ പാഞ്ഞു വരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു കുഴിയിലേക്കെന്നപോലെ പൂർവ്വാധികം വേഗത്തിൽ. തലകീഴായും ചരിഞ്ഞും നിവർന്നും വീശിയെറിഞ്ഞുമുള്ള ആ പോക്ക് ദൈവത്തിങ്കലേക്ക് തന്നെയാണെന്ന് ഞാനുറപ്പിച്ചു. നാടും ഉമ്മയും വാപ്പയും മോനുമൊക്കെ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് മനസ്സിൽ മിന്നിത്തെളിഞ്ഞു. ഇടക്ക് മിന്നലെറിഞ്ഞപോലെ കനത്ത പ്രകാശം, ഞങ്ങളെ ഫോട്ടോ എടുത്തതാണ്!ഒടുവിൽ സാധനം തുടങ്ങിയേടത്ത് ചെന്ന് നിന്നപ്പോൾ... അവളുണ്ട്, അവൾക്കും എനിക്കും ജീവനുമുണ്ട്. പുറത്തിറങ്ങി നടന്നപ്പോൾ ഒന്നുകൂടി കയറിയാലോ എന്ന് ഞാൻ വെറുതേ ചോദിച്ചതിന് മറുപടിയൊന്നും കിട്ടിയില്ല!!

ഡിസ്നി കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വർണ്ണശബളമായ ഒരു ഘോഷയാത്ര ഞങ്ങളെ കടന്നുപോയി. അലാവുദ്ദീനും ആലീസും (In wonderland) സിൻഡ്രല്ലയുമൊക്കെ കുട്ടികൾക്കിടയിലേക്ക് ഇറങ്ങിവന്ന് ഓട്ടോഗ്രാഫ് കൊടുക്കുകയും അവരോടൊത്ത് ഫോട്ടോയെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.


ഒരു പഴയ കൽക്കരി ഖനി കണ്ട് അങ്ങോട്ട് നീങ്ങി. പഴമ അതിന്റെ സർവ്വപുതുമയോടും കൂടി സംവിധാനിച്ചിട്ടുള്ള ആ ഖനിക്കരികെ സാമാന്യം നീണ്ട ക്യൂ ഉണ്ടെങ്കിലും പെട്ടെന്ന് നീങ്ങുന്നുണ്ട്. ഖനിക്കുള്ളിലെ കാഴ്ചകൾ കണ്ട് അവസാനം എത്തിയപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത് അതും ഒരു റൈഡാണെന്ന്. കൂക്കലും കരച്ചിലുമൊക്കെ കേൾക്കുന്നുണ്ട്. ഖനിക്കുള്ളിലേക്കുള്ള വണ്ടിയിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. പഴക്കം ചെന്നതെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന റെയിലിലൂടെ പതിയേ നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയ വണ്ടി മെല്ലെ വേഗമാർജ്ജിച്ചു. പിന്നെ നടന്നത് ഒരു രണ്ടാം കൊലപാതകമാണ്. പാതിപോയ ജീവൻ തിരിച്ചു വരുന്നേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ബാക്കിയിതാ പോവുന്നു. ഒരു ചെങ്കുന്നിനു ചുറ്റും കറങ്ങി ഗുഹക്കകത്ത് പാഞ്ഞുകേറി ഞങ്ങളെ കശക്കി തിരിച്ചെത്തിച്ചു.

രണ്ട് പിഴിച്ചിൽ റൈഡുകൾ കഴിഞ്ഞതുകൊണ്ടാവാം വയറ്റിൽ വായുവിന്റെ റൈഡ്`തുടങ്ങാനൊരുങ്ങുന്നു. ഒരു റസ്റ്റോറന്റിൽ ഓടിക്കയറി വെജിറ്റബിൾ സാൻഡ്‌വിച്ചും കഴിച്ച് അടുത്ത വിസ്മയവും തേടി തിരിച്ചു.

ഇനി മതിയായി എന്ന് രണ്ടാളുടെ മുഖത്തുമുണ്ടെങ്കിലും പരസ്പരം ധൈര്യം കാണിച്ച് നിരുപദ്രവകാരിയായ ഒരു കൊച്ചു കപ്പൽ യാത്രക്ക് തയ്യാറായി. മോളിബ്രൗൺ എന്ന കപ്പലിലാണ് യാത്ര. കപ്പലിനുള്ളിലെ മനോഹാരിതകളിൽ മതിമറന്ന് ഡെക്കിലെത്തിയപ്പോൾ അവിടെ ചുറ്റുപാടിന്റെ സൗന്ദര്യം നുകർന്നെടുക്കാനുള്ള തിരക്കാണ്. കുളു കുളാ തമിഴ് പേശിക്കൊണ്ട് ക്യാമറവഴി കാഴ്ച കാണുന്ന ഒരു ചെന്തമിഴ് ദമ്പതികളുടെ അടുത്തായി ഞങ്ങൾ നിൽപ്പുറപ്പിച്ചു. കപ്പൽ ഞങ്ങളെയും വഹിച്ച് പാർക്കിന്റെ അതിമനോഹരമായ ചില ഭാഗങ്ങൾ ചുറ്റിവന്നു. ഏകദേശം 20 മിനുട്ട് നീണ്ട ആ നിശബ്ദയാത്ര രണ്ട് ജീവന്മരണ റൈഡുകൾക്ക് ശേഷം ഞങ്ങൾക്ക് പുതുജീവൻ തന്നു.



പാർക്കിലെ അത്ഭുതങ്ങളിലൂടെ ഒരോട്ട പ്രദക്ഷിണം നടത്തണമെന്നുള്ളവർക്ക് ഡിസ്നിലാന്റ് റെയിൽവേയുടെ മനോഹരമായ ആഡംബര വണ്ടിയിൽ അരമണിക്കൂർ നീളുന്ന യാത്ര വളരേ ഉപകാരമാവും. മേപ്പ് നോക്കി തെറ്റി എത്തിയതാണെങ്കിലും തീരെ തിരക്കില്ലാത്ത ആ യാത്ര ആസ്വദിക്കാൻ തന്നെ ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചു. ഇത്ര തിരക്കേറിയ ഒരു പാർക്കിന്റ്രെ ഓരത്തുകൂടിയാണ് നമ്മൾ യാത്ര തുടങ്ങുന്നതെന്ന് തോന്നുകയേയില്ല. പഴയ ഇമ്പീരിയൽ മാതൃകയിലുള്ള ശബ്ദം കുറഞ്ഞ ആ വണ്ടി നല്ല പച്ചപ്പുള്ള ഒരു ചെറുകാട് കടന്ന് ഡിസ്നിലാന്റിനെ ചുറ്റിക്കറങ്ങി വന്നു നിൽക്കുമ്പോഴേക്കും കണ്ടു തീരുന്ന അത്ഭുതങ്ങൾ കുട്ടികളും മുതിർന്നവരും ഒരുപോലെ ഇഷ്ടപ്പെടും.

കരീബിയൻ റൈഡിനുള്ളിലെ ഇരുട്ടും കാടന്മാരെയും കണ്ടില്ലേ?
ഇറ്റ്സ്  എ സ്മോൾ വേൾ‌ഡ്,വിന്റേജ് കാർ ഡ്രൈവ്, തുടങ്ങി കൊച്ചു കുട്ടികൾക്ക് കൗതുകം പകരുന്ന ഉപദ്രവകാരികളല്ലാത്ത റൈഡുകളെ ഞങ്ങൾ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് പൈറേറ്റ്സ് ഓഫ് കരീബിയൻ എന്ന റൈഡിലേക്ക് നടന്നു. ഒരു ഹോളിവുഡ് സിനിമയെ ആസ്പദമാക്കിയുള്ള തീമാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ എനിക്കത് തികച്ചും അപരിചിതവും പുതുമനിറഞ്ഞതുമായി തോന്നി. ഒരു കൊച്ചു ജലയാനത്തിൽ കട്ടപിടിച്ച ഇരുട്ടിലൂടെയാണ് യാത്ര. ഭീതിതോന്നിപ്പിക്കുന്ന അന്തരീക്ഷം ഭയാനകമായ ശബ്ദങ്ങൾ, വന്യമൃഗങ്ങളുടെ മുരൾച്ചയും നരഭോജികളുടെ അലർച്ചകളും, അങ്ങിങ്ങായി ഭീകരരൂപികളായ പ്രാകൃതമനുഷ്യർ. റൈഡ് കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങിയിട്ട് വെളിച്ചത്തേക്ക് നോക്കാൻ നേരം കുറച്ച് വേണ്ടി വന്നു.

 ഡിസ്നിലാന്റിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആകർഷണങ്ങളിലൊന്നായ, കാണികളെ ചെറുതാക്കിക്കളയുന്ന മനോഹരമായ ത്രിമാനചിത്രം (Honey I Shrunk The Kids) കാണാനുള്ള ശ്രമം കാത്തുനിൽപ്പിന്റെ വരിനീളം കണ്ട് വിഷമത്തോടെ ഞങ്ങളുപേക്ഷിച്ചു . ഡിസ്നി പാർക്കിലിനിയും താമസിച്ചാൽ ഡിസ്നിസ്റ്റുഡിയോവിൽ ഞങ്ങളെ കാത്തുനിൽക്കുന്ന അത്ഭുതങ്ങളൊരു പക്ഷേ കാണാൻ കഴിയില്ല. പിന്നീട് ഒരോട്ടമായിരുന്നു, അതിനിടെ ചില ചിത്രങ്ങളെടുക്കാൻ മറന്നില്ല.






ഡിസ്നി സ്റ്റുഡിയോ ചലചിത്രസാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ചരിത്രം പറഞ്ഞുതരുന്ന ഒരു വിശാലമായ ലോകം തന്നെയാണ്. പഴയ ബ്ലാക് & വൈറ്റ് ചിത്രങ്ങളുടെയും ത്രിമാനചിത്രങ്ങളുടെയുമൊക്കെ കഥ കേട്ട് ഞങ്ങൾ ഒരു കൊച്ചു തീവണ്ടിസവാരിക്കായി തിരിച്ചു. അതും ഒരു ചരിത്ര പഠനമാണ്. പല ഹോളിവുഡ്, ഡിസ്നി ചിത്രങ്ങളിൽ  ഉപയോഗിച്ച വാഹനങ്ങൾ, ജീവികൾ, അന്യഗ്രഹജീവികൾ, കെട്ടിടങ്ങൾ എന്നിവയുടെ ഒക്കെ യഥാർത്ഥ രൂപങ്ങൾ അലസമായി ഉപേക്ഷിച്ചപോലെ പ്രദർശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ചെറിയ പൊന്തക്കാടുകളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ തീവണ്ടി ഒരു വളവ് തിരിഞ്ഞ് നിന്നു. ഒരു ഇടിമിന്നലും മഴയും വെള്ളപ്പൊക്കവും വാഹനാപകടവുമൊക്കെ യഥാർത്ഥമെന്നപോലെ ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ കാണിച്ചു തരികയാണ്. ചെറിയ തട്ടിപ്പ് വിദ്യകളിലൂടെ ചിത്രീകരിക്കുന്ന ഇത്തരം രംഗങ്ങളാണ് തിയേറ്ററുകളിൽ പ്രേക്ഷകരുടെ നെഞ്ചിടിപ്പിക്കുന്നത്. വമ്പൻ കുംഭ നിറയേ ഇലക്ട്രോണിക് സർക്ക്യൂട്ടുകളുമായി നിൽക്കുന്ന ഒരു ഭീമൻ ദിനോസറുണ്ട്. അവനാണ് പണ്ട് ആ പാവം കുട്ടികളുടെ കാർ മറിച്ചിട്ട് കടിച്ച് പറിച്ച് കൊലവിളി നടത്തിയതെന്നറിഞ്ഞു.

ദിനോസറുകളും മുതലകളും മാത്രമല്ല യുദ്ധവിമാനങ്ങളുമൊക്കെയുണ്ട്



ഗ്രാവിറ്റിയേക്കാൾ വേഗത്തിൽ താഴേക്ക് പതിക്കുന്ന ലിഫ്റ്റും സംഭ്രമജനകമായ വാഹന സ്റ്റണ്ട് പ്രദർശനവും സമയക്കുറവുമൂലം ഞങ്ങൾക്ക് ഒഴിവാക്കേണ്ടി വന്നു. മിക്കിയും മിന്നിയുമൊക്കെ കൊച്ചുകൂട്ടുകാർക്ക് ഓട്ടോഗ്രാഫ് നൽകുന്ന തിരക്കിലാണ്. ഒരുപാടൊരുപാട് വിസ്മയക്കാഴ്ചകൾ കണ്ടറിഞ്ഞ് അനുഭവിച്ചാസ്വദിച്ച് എന്നാലൊരുപാട് രുചിയറിയാൻ പറ്റാതെ വിട്ട് ഞങ്ങൾ ഡിസ്നിലാന്റിനോട് വിട പറഞ്ഞു.

നോത്രദാം പള്ളിയും മോൺമാത്രേയും കാണാൻ ബാക്കിയുണ്ട്. സ്യൂറിക്കിനുള്ള തീവണ്ടി സന്ധ്യയോടെ തിരിക്കുകയും ചെയ്യും. നൂറ്റിയമ്പതോളം മ്യൂസിയങ്ങളുണ്ട് പാരീസിൽ, ഒട്ടനവധി ചരിത്രസ്മാരകങ്ങൾ, ഉദ്യാനങ്ങൾ... ഏറ്റവും കുറഞ്ഞത് ഒരാഴ്ചയെങ്കിലും വേണം പാതിയെങ്കിലും കണ്ടുതീർക്കാൻ. അതാണ് വെറും മുപ്പത്താറു മണിക്കൂറുകൊണ്ട് കലക്കിക്കുടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്. കണ്ടതത്രയും ഭാഗ്യം, കാണാൻ കഴിയാത്തത് ചെറിയൊരു നഷ്ടബോധമായി അവിടെ കിടക്കട്ടെ. യാതൊരു ഗൃഹപാഠവും ചെയ്യാതെ വന്നിട്ടും ഇത്രയുമൊക്കെ സാധിച്ചല്ലോ എന്ന സമാധാനമായിരുന്നു മനസ്സിൽ.

പാരീസ് മഹാനഗരത്തിൽ ഇരുട്ട് പരന്ന് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു, നഗരം അതിന്റെ ഏറ്റവും ജീവത്തായ മണിക്കൂറുകളിലേക്ക് കടക്കുകയാണ്. വർണ്ണവസ്ത്രം ധരിച്ച നർത്തകർ അവസാന മുഖം മിനുക്കലുകളിലാണ്, തെരുവ് സംഗീതജ്ഞർ അവരുടെ വാദ്യോപകരണങ്ങൾ ശരിപ്പെടുത്തുന്നു, പാതയോരത്തെ വൈദ്യുതവിളക്കുകളുടെ സ്വർണ്ണബിംബങ്ങൾ സീൻ നദിയിലെ ഓളങ്ങളുടെ മടിയിൽ നൃത്തം വെച്ചു തുടങ്ങുന്നു. രാത്രിയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് അതിവേഗ തീവണ്ടി ഞങ്ങളെയും വഹിച്ച് ചലിച്ചു തുടങ്ങി.

പരുക്കൻ ജനങ്ങളും എളുപ്പം മെരുങ്ങാത്ത ഭാഷയും വൃത്തികുറഞ്ഞ നഗരവീഥികളുമൊക്കെയാണെങ്കിലും പാരീസ് ഞങ്ങളെ പിടിച്ചുവെക്കുന്നുണ്ട്. ഇനിയും ഒരു തിരിച്ച് വരവ് സാധ്യമാകുമെന്ന് യാതൊരു ഉറപ്പുമില്ല. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ എങ്ങിനെയാണിവിടെ എത്തിപ്പെട്ടത്? രണ്ട് ദിവസത്തെ വിശ്രമമില്ലാത്ത പാച്ചിലിന്റെ ക്ഷീണം ശരീരത്തെ ഗ്രസിച്ചു തുടങ്ങിയെങ്കിലും മനസ്സിപ്പോഴും ഡിസ്നിലാന്റിലെ തുള്ളിക്കളിക്കുന്ന കാർട്ടൂൺ കഥാപാത്രങ്ങൾക്കൊപ്പമാണ്. ജീവിതാവസാനം വരേ കാത്തുവെക്കാനുള്ള ഒരു പിടി മനോഹരമായ ഓർമ്മകൾ ഒരു മിന്നലെന്നവണ്ണം മനസ്സിൽ തെളിയുന്നു.  വണ്ടിക്കുള്ളിലെ ശീതളിമയിലേക്ക് കണ്ണടച്ച് മെല്ലെ ഒരുറക്കം കൊതിച്ച് ഞങ്ങൾ.....

ലുവർ കൊട്ടാരത്തിലെ പ്രധാന കവാടം
റോഡിനോട് ചേർന്ന കൊട്ടാരത്തിന്റെ പുറത്തു നിന്നുള്ള കാഴ്ച
സ്ലീപ്പിംഗ് ബ്യൂട്ടി കാസ്‌ല്- ഡിസ്നി ലാന്റ്


പാരീസിലെ പറുദീസയിൽ- ഒന്നാം ഭാഗം വായിക്കാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്കുക
പാരീസിലെ പറുദീസയിൽ- രണ്ടാം ഭാഗം വായിക്കാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്കുക